Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φιλοσοφία


Αλμπέρ Καμύ: Επαναστατημένος Άνθρωπος 

Αλμπέρ Καμύ: Σημειωματάρια

Καρτεσιανή σκέψη: περιληπτικό σχεδιάγραμμα

Σπινόζα

Στωϊκή φιλοσοφία 

Χρήστος Γιανναράς: Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων (αποσπάσματα) 

Χρήστος Γιανναράς: Η ελληνική φυσιογνωμία (Αλφαβητάρι Νεοέλληνα -  απόσπασμα)

Χρήστος Γιανναράς: σημειώσεις από μαθήματα του στη Στοά (προ τόκων και φόρων Μπαμπινιώτη...)

Άλντο Καροτενούτο: Τα δάκρυα του κακού

Δημήτρης Πικιώνης: Γαίας ατίμωσης (απόσπασμα)

Μάρκος Αυρήλιος: Τα καθ' εαυτόν

Η ανακοίνωση της βιβλιοθήκης Κοραή για το θέμα των ανεμογεννητριών 

Σχέση ανθρώπου τοπίου (απόσπασμα από έκθεση του Πανεπιστημίου Αιγαίου)

Τ. Στάινερ: Η σιωπή των βιβλίων 

Μπαλτάσαρ Γκρασιάν: Ο Ήρωας



Περί του μύθου - Στέλιος Ράμφος








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τι είναι νοείν - Εισαγωγή στη φιλοσοφία - Ι. Θεοδωρακόπουλος

Πέντε πράγματα πρέπει να κρατήσουμε χωριστά στον νου μας για ν αποσαφηνίσουμε την έννοια του νοείν. Πρώτον είναι το υποκείμενο, το οποίον ακριβώς έχει τη νόηση. Το νοείν πραγματοποιείται πάντοτε από ένα υποκείμενο. Δεύτερον είναι το ίδιο το νοείν ως ενέργεια του πνεύματος, η οποία έχει ωρισμένη διάρκεια, δηλαδή αρχίζει σ’ ένα ορισμένο σημείο του χρόνου και τελειώνει σ’ ένα άλλο επίσης ωρισμένο. Τρίτον είναι το νόημα. Μέσα σε κάθε νοείν υπάρχει μια ουσία, μια ωρισμένη σκέψη, ένα ωρισμένο νόημα, δηλαδή αυτό που αποτελεί το περιεχόμενο του νοείν. Τέταρτον είναι το περιεχόμενο του νοείν, το νόημα εκφράζεται πάντοτε με ωρισμένες   γλωσσικές μορφές. Το πέμπτον που πρέπει να κρατήσωμε στο νου μας είναι το γεγονός ότι και το υποκείμενο που νοεί και το νοείν και το περιεχόμενο και η γλωσσική διατύπωση αναφέρονται γενικώς σ’ ένα αντικείμενο. Στον άνθρωπο η γνώση του είναι επιδρά πάνω του και τον μεταβάλλει αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μια ουσία εξαρχής αμετάβλητη και κλειστή. το ε...

Είμαστε μόνο ο εγκεφαλός μας;

  από   Παναγιώτης Ασημεόνογλου  - 20 Δεκεμβρίου 2025 1 1668 (αναδημοσίευση από το antifono.gr) Οι επιστημονικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν αποδείξει ότι ιδιότητες που παλιότερα αποδίδονταν σε μια «ψυχή» οφείλονται αποκλειστικά στη λειτουργία του εγκεφάλου. Αυτό το οποίο είμαστε, οι χαρές και οι λύπες μας, οι αναμνήσεις και οι φιλοδοξίες μας, οι ηθικές επιλογές μας και η ταυτότητά μας, δεν φαίνονται να είναι τίποτε άλλο -σύμφωνα με τον νομπελίστα Φράνσις Κρικ που ανακάλυψε το DNA- από τη συμπεριφορά των νευρώνων μας [1] . 

Αδελφοι Καραμάζωφ

 από Μαρία Πινώτη (αντιγραφή)  Οι Αδελφοί Καραμαζώφ — Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Οι Αδελφοί Καραμαζώφ δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα· είναι ένα απέραντο ηθικό τοπίο όπου οι ανθρώπινες ψυχές αφήνονται γυμνές μπροστά στον Θεό, στη συνείδηση και στον ίδιο τους τον εαυτό. Γραμμένο κοντά στο τέλος της ζωής του Ντοστογιέφσκι, το βιβλίο μοιάζει με μια τελευταία εξομολόγηση — πυρετώδης, συμπονετική και αφοπλιστικά ειλικρινής. Λίγα έργα έχουν το θάρρος να κοιτάξουν τόσο βαθιά μέσα στην πίστη και την αμφιβολία, την αγάπη και τη βία, την ελευθερία και την ενοχή. Και ακόμη λιγότερα το κάνουν με τέτοια ανθρώπινη ένταση. Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η οικογένεια Καραμαζώφ, μια οικογένεια χτισμένη πάνω στη σύγκρουση και τη σήψη. Ο πατέρας, ο Φιοντόρ Πάβλοβιτς, είναι χυδαίος, άπληστος και ηθικά διαλυμένος, αλλά ταυτόχρονα παράξενα ζωντανός, σαν να ενσαρκώνει το πιο χαμηλό και ανεξέλεγκτο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Οι τρεις γιοι του μοιάζουν λιγότερο με απλούς χαρακτήρες και περισσότερο με...