Ionia

(από το Βήμα ) Καθώς έχομε συνηθίσει με τις βολικές κατηγοριοποιήσεις, μας κακοφαίνεται που δέν ξέρομε άν λ.χ. ο Γκαίτε ήταν ποιητής ή φιλόσοφος. Ολο το λάθος βέβαια είναι στο διαζευτικό· στην αμφισβήτηση τού (άλλως) φυσικότατου εύρους· στην προκρούστεια λογική μας. Ο εγκέφαλος όμως δέν έχει στεγανά. Ενα κατιόν νατρίου μπαινοβγαίνει στους νευρώνες και κεντάει την πληροφορία -   χωρίς λογοκρισία περι «συναισθήματος» ή «ορθού λόγου».

από το Βήμα. Είναι εξαιρετικό αυτό που λέει για τη χούντα, κράτησα μερικά σημεία από τη συνέντευξη. ---------------------------------- Σήμερα λένε πολλοί ότι ζούμε μια νέα χούντα. Εσείς τι λέτε γι' αυτό; «Ε, δεν λέω τίποτα. Δεν συζητώ με ανθρώπους που έχουν προκατειλημμένες και παγιωμένες ιδέες, οι οποίες μάλιστα δεν είναι ιδέες που αναλύουν την πραγματικότητα αλλά ιδέες που θέλουν να επιβληθούν στην πραγματικότητα. Μιλάμε για ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει τέτοια πράγματα, που δεν έχουν υποστεί τίποτα, που η δημοκρατία τούς ήλθε σαν θείο δώρο, για την οποία ουδέποτε αγωνίστηκαν και στην οποία κακόμαθαν με τις ανέσεις που τους προσφέρει. Μεγάλωσαν σε συνθήκες που ήταν μόνο διεκδίκηση δικαιωμάτων και καμία τήρηση και ανάληψη υποχρεώσεων. Οι υποχρεώσεις στον δημόσιο διάλογο δεν αναφέρονται ποτέ ή παρουσιάζονται σαν καταναγκασμοί. Εφθασα να πιστεύω αυτό που θεωρείται αυτονόητο

ένα μικρό απόσπασμα από κείμενο του Τ. Έλιοτ, είχε δημοσιευτεί στο Αντίφωνο σε ολοκληρωμένη μορφή. Αναφέρεται στον ρόλο του καλλιτέχνη. Εἶναι κοινοτοπία ὅτι ἡ βιομηχανοκρατία ( ποὺ   τὰ   ὁλοκληρωτικὰκαθεστῶτα δὲν εἶ ­ ναι παρὰ   πολιτικὴ   ἔκφρασή της )   τείνει νὰ ἐξαφανίσει αὐτὲς τὶς διαφορές , νὰ ξερι ­ ζώσει τοὺς ἀνθρώπους ἀπ ' τὴ γῆτῶν προγόνων , νὰ τοὺς συμφύρει σὲ μεγάλα βιομηχανικὰ καὶ ἐμπορικὰ κέντρα ἢ νὰ τοὺς σκορπίζει ἐδῶ καὶ κεῖ , καταπῶς   ὑπαγορεύουν οἱ ἀνάγκες τῆς βιομηχανίας καὶ τῆς κατανομῆς .  Ἀπὸ πολιτικὴ ἄποψη ἡ βιομηχανο­κρατία τείνει νὰ συγκεντρώσει τὴ διεύθυνση τῶν ἐργασιῶν σὲ μιὰ μεγάλη μητρόπο­λη καὶ νὰ μειώσει, ἐλέγχοντάς το ἡ ἴδια, τὸ ἐνδιαφέρον πρὸς τὰ τοπικὰ ζητήματα ποὺ παρέχουν στὸν ἄνθρωπο τὴν πολιτική του πεῖρα καὶ τὴ συνείδηση τῆς εὐθύ­νης. Μιὰ διαμαρτυρία ἀπέναντι σ' αὐτὴ τὴν τάση εἶ...

(απόσπασμα από το βιβλίο του Β. Αθανασόπουλου "το ποιητικό τοπίο του ελληνικού 19ου και 20ου αιώνα" , διαβάστε το βιβλίο είναι εκπληκτικό) Η κατανόηση ενός φαινομένου αποτελεί μέρος, τουλάχιστον, της ανεύρεσης της κατάλληλης γλώσσας με την οποία θα το περιγράψουμε και αυτή η διαδικασία συνίσταται στην τοποθέτηση αυτού του φαινομένου σε εννοιακή σχέση με άλλα φαινόμενα.   Περιγράφοντας το άγνωστο ή ανεξερεύνητο ή υπό εξερεύνηση φαινόμενο στη βάση ενός παραλλήλου του που στην αντίληψή μας λειτουργεί ως γνωστό, κάνουμε μια περιγραφή η οποία σε ό,τι αφορά το γνωστό είναι κυριολεκτική και σε ό,τι αφορά το άγνωστο είναι αναλογική – άρα μεταφορική.   Πρόκειται επομένως, για μια σύνθετη ή διπλή περιγραφή, ή για δύο περιγραφές που η μία στηρίζει ή διευρύνει την άλλη: η κρυιολεκτική στηρίζει τη μεταφορική, ενώ η μεταφορική διευρύνει την κυριολεκτική. Η κυριοεκτική περιγραφή αναπτύσσεται με τρόπο φυσικό, σαρώνοντας την αναμφισβήτητη φαινομενικότητα του γνωστού, και, κ...