Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αποσπάσματα των επιστολών Ντοστογιέφσκι

 "Όπως το βλέπω, ο Όμηρος είναι ένα θρυλικό άτομο. Ίσως, είναι σαν τον Χριστό που ενσαρκώθηκε ως Θεός και στάλθηκε να κατοικήσει ανάμεσά μας. Ίσως, ο Όμηρος να μπορεί να είναι παράλληλος μόνο με τον Χριστό, όχι τον Γκαίτε. Αναζητήστε την ουσία του Ομήρου, αδελφέ. Κατανοήστε την Ιλιάδα, διαβάστε το καλά. (Ομολόγησε - το έχεις διαβάσει κιόλας;) Άλλωστε, στην Ιλιάδα, ο Όμηρος έδωσε σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο ένα σχέδιο τόσο για την πνευματική όσο και για τη γήινη ζωή με τόση ακριβώς δύναμη όση και ο Χριστός"

Πράγματι, όσο θλιβερή κι αν είναι μερικές φορές η ζωή και όσο βαριές κι αν είναι οι στιγμές της, όταν ένα άτομο, αναγνωρίζοντας στον εαυτό του απεριόριστη ενέργεια αλλά και αισθανόμενο τις αυταπάτες της ζωής του, βλέπει πώς ο ενθουσιασμός του σπαταλιέται σε ψεύτικη δραστηριότητα, σε αφύσικη ύπαρξη και σε πράγματα που είναι ανάξια της φύσης του, αισθάνεται επίσης ότι ο Θεός έχει συνθλίψει την πνευματική του φλόγα. Οταν η καρδιά έχει γίνει κομμάτια, και από τι; Με μια ζωή που αξίζει έναν πυγμαίο, όχι έναν γίγαντα. ενός παιδιού, όχι ενός άνδρα. 
 
Εδώ η φιλία είναι και πάλι απαραίτητη γιατί η καρδιά θα δεθεί με άθραυστες αλυσίδες. Ένας άνθρωπος θα πέσει σε κατάθλιψη και θα πέσει μπροστά στις περιστάσεις, στις ιδιοτροπίες της καρδιάς του και στις εντολές της μοίρας. Θα απορρίψει ως ασήμαντο ιστό αράχνης εκείνα τα φρικτά δίχτυα από τα οποία κανείς δεν ελευθερώνεται ποτέ και μπροστά στα οποία μαραίνονται τα πάντα. Τότε είναι που (είναι πραγματικά η εντολή της Πρόνοιας, δηλαδή ενεργεί πάνω μας με την ακαταμάχητη δύναμη ολόκληρης της φύσης μας…. [...] Για μένα, η πιο ισχυρή και καθοριστική εντύπωση ήταν όταν ο Φιόντορ Μιχαήλοβιτς, με απερίγραπτο ενθουσιασμό, μου εξήγησε όλο το βάθος της σκέψης στο [Γκόγκολ] «Το παλτό:» Αμέσως κατάλαβα τα πάντα, και ειδικά τη σημασία των «αόρατων δακρύων μέσα από ορατό γέλιο [...] Όλα όσα μου είπε ο Ντοστογιέφσκι τα δέχτηκα με νεανικό ενθουσιασμό. Απέναντί του είμαι βαθιά υποχρεωμένος για την εξέλιξή μου. Με έμαθε να κατανοώ και να εκτιμώ στη λογοτεχνία ό,τι είναι ανθρώπινο και σπουδαίο. Τουλάχιστον, μου έδωσε μια πρώτη και δυναμική ώθηση από τις συζητήσεις και την καθοδήγησή του

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τι είναι νοείν - Εισαγωγή στη φιλοσοφία - Ι. Θεοδωρακόπουλος

Πέντε πράγματα πρέπει να κρατήσουμε χωριστά στον νου μας για ν αποσαφηνίσουμε την έννοια του νοείν. Πρώτον είναι το υποκείμενο, το οποίον ακριβώς έχει τη νόηση. Το νοείν πραγματοποιείται πάντοτε από ένα υποκείμενο. Δεύτερον είναι το ίδιο το νοείν ως ενέργεια του πνεύματος, η οποία έχει ωρισμένη διάρκεια, δηλαδή αρχίζει σ’ ένα ορισμένο σημείο του χρόνου και τελειώνει σ’ ένα άλλο επίσης ωρισμένο. Τρίτον είναι το νόημα. Μέσα σε κάθε νοείν υπάρχει μια ουσία, μια ωρισμένη σκέψη, ένα ωρισμένο νόημα, δηλαδή αυτό που αποτελεί το περιεχόμενο του νοείν. Τέταρτον είναι το περιεχόμενο του νοείν, το νόημα εκφράζεται πάντοτε με ωρισμένες   γλωσσικές μορφές. Το πέμπτον που πρέπει να κρατήσωμε στο νου μας είναι το γεγονός ότι και το υποκείμενο που νοεί και το νοείν και το περιεχόμενο και η γλωσσική διατύπωση αναφέρονται γενικώς σ’ ένα αντικείμενο. Στον άνθρωπο η γνώση του είναι επιδρά πάνω του και τον μεταβάλλει αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μια ουσία εξαρχής αμετάβλητη και κλειστή. το ε...

Είμαστε μόνο ο εγκεφαλός μας;

  από   Παναγιώτης Ασημεόνογλου  - 20 Δεκεμβρίου 2025 1 1668 (αναδημοσίευση από το antifono.gr) Οι επιστημονικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν αποδείξει ότι ιδιότητες που παλιότερα αποδίδονταν σε μια «ψυχή» οφείλονται αποκλειστικά στη λειτουργία του εγκεφάλου. Αυτό το οποίο είμαστε, οι χαρές και οι λύπες μας, οι αναμνήσεις και οι φιλοδοξίες μας, οι ηθικές επιλογές μας και η ταυτότητά μας, δεν φαίνονται να είναι τίποτε άλλο -σύμφωνα με τον νομπελίστα Φράνσις Κρικ που ανακάλυψε το DNA- από τη συμπεριφορά των νευρώνων μας [1] . 

Αδελφοι Καραμάζωφ

 από Μαρία Πινώτη (αντιγραφή)  Οι Αδελφοί Καραμαζώφ — Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Οι Αδελφοί Καραμαζώφ δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα· είναι ένα απέραντο ηθικό τοπίο όπου οι ανθρώπινες ψυχές αφήνονται γυμνές μπροστά στον Θεό, στη συνείδηση και στον ίδιο τους τον εαυτό. Γραμμένο κοντά στο τέλος της ζωής του Ντοστογιέφσκι, το βιβλίο μοιάζει με μια τελευταία εξομολόγηση — πυρετώδης, συμπονετική και αφοπλιστικά ειλικρινής. Λίγα έργα έχουν το θάρρος να κοιτάξουν τόσο βαθιά μέσα στην πίστη και την αμφιβολία, την αγάπη και τη βία, την ελευθερία και την ενοχή. Και ακόμη λιγότερα το κάνουν με τέτοια ανθρώπινη ένταση. Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η οικογένεια Καραμαζώφ, μια οικογένεια χτισμένη πάνω στη σύγκρουση και τη σήψη. Ο πατέρας, ο Φιοντόρ Πάβλοβιτς, είναι χυδαίος, άπληστος και ηθικά διαλυμένος, αλλά ταυτόχρονα παράξενα ζωντανός, σαν να ενσαρκώνει το πιο χαμηλό και ανεξέλεγκτο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Οι τρεις γιοι του μοιάζουν λιγότερο με απλούς χαρακτήρες και περισσότερο με...