Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αποσπάσματα των επιστολών Ντοστογιέφσκι

 "Όπως το βλέπω, ο Όμηρος είναι ένα θρυλικό άτομο. Ίσως, είναι σαν τον Χριστό που ενσαρκώθηκε ως Θεός και στάλθηκε να κατοικήσει ανάμεσά μας. Ίσως, ο Όμηρος να μπορεί να είναι παράλληλος μόνο με τον Χριστό, όχι τον Γκαίτε. Αναζητήστε την ουσία του Ομήρου, αδελφέ. Κατανοήστε την Ιλιάδα, διαβάστε το καλά. (Ομολόγησε - το έχεις διαβάσει κιόλας;) Άλλωστε, στην Ιλιάδα, ο Όμηρος έδωσε σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο ένα σχέδιο τόσο για την πνευματική όσο και για τη γήινη ζωή με τόση ακριβώς δύναμη όση και ο Χριστός"

Πράγματι, όσο θλιβερή κι αν είναι μερικές φορές η ζωή και όσο βαριές κι αν είναι οι στιγμές της, όταν ένα άτομο, αναγνωρίζοντας στον εαυτό του απεριόριστη ενέργεια αλλά και αισθανόμενο τις αυταπάτες της ζωής του, βλέπει πώς ο ενθουσιασμός του σπαταλιέται σε ψεύτικη δραστηριότητα, σε αφύσικη ύπαρξη και σε πράγματα που είναι ανάξια της φύσης του, αισθάνεται επίσης ότι ο Θεός έχει συνθλίψει την πνευματική του φλόγα. Οταν η καρδιά έχει γίνει κομμάτια, και από τι; Με μια ζωή που αξίζει έναν πυγμαίο, όχι έναν γίγαντα. ενός παιδιού, όχι ενός άνδρα. 
 
Εδώ η φιλία είναι και πάλι απαραίτητη γιατί η καρδιά θα δεθεί με άθραυστες αλυσίδες. Ένας άνθρωπος θα πέσει σε κατάθλιψη και θα πέσει μπροστά στις περιστάσεις, στις ιδιοτροπίες της καρδιάς του και στις εντολές της μοίρας. Θα απορρίψει ως ασήμαντο ιστό αράχνης εκείνα τα φρικτά δίχτυα από τα οποία κανείς δεν ελευθερώνεται ποτέ και μπροστά στα οποία μαραίνονται τα πάντα. Τότε είναι που (είναι πραγματικά η εντολή της Πρόνοιας, δηλαδή ενεργεί πάνω μας με την ακαταμάχητη δύναμη ολόκληρης της φύσης μας…. [...] Για μένα, η πιο ισχυρή και καθοριστική εντύπωση ήταν όταν ο Φιόντορ Μιχαήλοβιτς, με απερίγραπτο ενθουσιασμό, μου εξήγησε όλο το βάθος της σκέψης στο [Γκόγκολ] «Το παλτό:» Αμέσως κατάλαβα τα πάντα, και ειδικά τη σημασία των «αόρατων δακρύων μέσα από ορατό γέλιο [...] Όλα όσα μου είπε ο Ντοστογιέφσκι τα δέχτηκα με νεανικό ενθουσιασμό. Απέναντί του είμαι βαθιά υποχρεωμένος για την εξέλιξή μου. Με έμαθε να κατανοώ και να εκτιμώ στη λογοτεχνία ό,τι είναι ανθρώπινο και σπουδαίο. Τουλάχιστον, μου έδωσε μια πρώτη και δυναμική ώθηση από τις συζητήσεις και την καθοδήγησή του

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Στάδια εξέλιξης της προσωπικότητας Levinson, McKee

Τα στάδια εξέλιξη της προσωπικότητας του ανθρώπου σύμφωνα με τους Levinson, McKee (1978). Ο άνθρωπος σαν το δέντρο θεμελιώνει ρίζες, ερευνά, βρίσκει ουσίες, υψώνει κορμό, αναπτύσσεται κι αν είναι τυχερός και ωριμάσει στο τέλος απολαμβάνει καρπούς. Κατά μέσο όρο οι αλλαγές των σταδίων γίνονται ανά 6-7 χρόνια

Τι είναι νοείν - Εισαγωγή στη φιλοσοφία - Ι. Θεοδωρακόπουλος

Πέντε πράγματα πρέπει να κρατήσουμε χωριστά στον νου μας για ν αποσαφηνίσουμε την έννοια του νοείν. Πρώτον είναι το υποκείμενο, το οποίον ακριβώς έχει τη νόηση. Το νοείν πραγματοποιείται πάντοτε από ένα υποκείμενο. Δεύτερον είναι το ίδιο το νοείν ως ενέργεια του πνεύματος, η οποία έχει ωρισμένη διάρκεια, δηλαδή αρχίζει σ’ ένα ορισμένο σημείο του χρόνου και τελειώνει σ’ ένα άλλο επίσης ωρισμένο. Τρίτον είναι το νόημα. Μέσα σε κάθε νοείν υπάρχει μια ουσία, μια ωρισμένη σκέψη, ένα ωρισμένο νόημα, δηλαδή αυτό που αποτελεί το περιεχόμενο του νοείν. Τέταρτον είναι το περιεχόμενο του νοείν, το νόημα εκφράζεται πάντοτε με ωρισμένες   γλωσσικές μορφές. Το πέμπτον που πρέπει να κρατήσωμε στο νου μας είναι το γεγονός ότι και το υποκείμενο που νοεί και το νοείν και το περιεχόμενο και η γλωσσική διατύπωση αναφέρονται γενικώς σ’ ένα αντικείμενο. Στον άνθρωπο η γνώση του είναι επιδρά πάνω του και τον μεταβάλλει αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μια ουσία εξαρχής αμετάβλητη και κλειστή. το ε...

Erik Erikson* "Οι οκτώ εποχές του ανθρώπου" Μέρος 1/4

αποσπάσματα από το βιβλίο του "Η παιδική ηλικία και η κοινωνία" 1.        Βασική εμπιστοσύνη ενάντια στη βασική δυσπιστία Η πρώτη επίδειξη κοινωνικής εμπιστοσύνης στο βρέφος είναι η ευκολία με την οποία τρώει, η βαθύτητα του ύπνου του και η χαλάρωση των εντέρων του. Η εμπειρία μιας αμοιβαίας ρύθμισης των αυξανόμενα δεκτικών του ικανοτήτων με τις μητρικές μεθόδους τροφοδότησης το βοηθά σταδιακά να ισορροπήσει την έλλειψη άνεσης που προξενείται από την ανωριμότητα της ομοιόστασης με την οποία γεννήθηκε. Στις ολοένα αυξανόμενες ώρες της εγρήγορσής του αντιλαμβάνεται ότι όλο και περισσότερες περιπέτειες των αισθήσεών του διεγείρουν ένα αίσθημα οικειότητας, ότι έχουν συμπέσει με ένα αίσθημα εσωτερικής καλοσύνης. Οι διάφορες μορφές άνεσης, και οι άνθρωποι που συνδέονται με αυτές, γίνονται τόσο γνώριμες όσο και η βασανιστική λειτουργία των εντέρων. Το πρώτο κοινωνικό κατόρθωμα του νηπίου λοιπόν, είναι η προθυμότητά του να αφήσει τη μητέρα του να εξαφανιστε...