Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι μικροκάμερες των αγγέλων

Του Ευγένιου Αρανίτση (από την Ελευθεροτυπία, 4/2/2007, αποσπάσματα)

Ποιος θυμάται σήμερα τι ήταν, κάποτε, αυτό που έκανε τους ντροπαλούς ανθρώπους αξιαγάπητους; Ίσως ήταν η υποψία ότι για να δεις τον κόσμο απ' τη σκοπιά της αλήθειας που πιστοποιεί την ανθρώπινη ιδιότητα χρειάζεται κάτι παραπάνω από δυο μάτια, και συνάμα κάτι λιγότερο.

[...]

Οι ντροπαλοί δεν σε κοιτάζουν, όταν όμως σε κοιτάξουν, κι αυτό γίνεται συχνά αισθητό κατά τη συνάντηση με το βλέμμα των παιδιών, προκαλούν στην ασπίδα των αμυντικών σου προσποιήσεων ένα μικρό ρήγμα. [...] Δυσκολευόσουν να του κρύψεις ειδικά εκείνο που παρέμενε μέσα σου αποσιωπημένο γιατί ανήκε στην τάξη του πόνου, της εγκαρτέρησης και της απελπισίας. Αυτός το γνώριζε και, από ευγένεια, απέφευγε να σε κοιτάξει. Οπότε προτιμούσε να κοιτάζει τη θάλασσα και τα συννεφάκια στον ορίζοντα, και να κάνει προβλέψεις για τον καιρό.

[...]

Για να καρποφορήσει το βλέμμα πρέπει ο σπόρος του προηγουμένως να ταφεί, ενώ σήμερα οι σπόροι παρασύρονται οπουδήποτε δίχως να ριζώνουν. Ζούμε σε μια πανσπερμία σημάτων που ιριδίζουν κάτω από έναν ουρανό αδιαφορίας. [...] Χαρακτηρίζοντας ένα βλέμμα "διαπεραστικό" εννοούσαμε ότι αυτό, προφανώς, συναντούσε κάποιαν αντίσταση και την κατέλυε, σκόνταφτε σε κάποιο νόημα του οποίου την αδιαφάνεια υπερνικούσε. Τότε, στο επόμενο εμπόδιο, επέστρεφε στον πομπό του μετά από μιαν όμορφη, ηχηρή αντανάκλαση, φέρνοντας πίσω την εμπειρία.

[...] την ιλιγγιώδη στιγμή της αντοψίας, όταν το ένα βλέμμα άνοιγε το θανάσιμο σημείο φυγής του, απέναντι στο άλλο. Επειδή, στην κόψη του ξυραφιού, την ώρα της μέγιστης έντασης, όταν τα πνεύματα που στοιχειώνουν το ορατό κρατούν την αναπνοή τους και ζυγίζονται, εκείνο που κάνει το ένα βλέμμα ως προς το άλλο είναι, όντως, να το επικαλείται, να αντλεί απ' αυτό τη νομιμοποίηση των ορίων του.

[...] Η πρόκληση λοιπόν, κατά τη διασταύρωση των βλεμμάτων, αντιστοιχούσε στο να θυμάσαι πως ναι μεν σε είλκυαν τα ανθισμένα πράγματα όμως, επίσης, πως η αγάπη δίσταζε να μαζέψει τα άνθη από το χείλος του γκρεμού, γιατί ήξερε κατά βάθος, μια και περί βάθους επρόκειτο, πως αυτό μπορούσε να σημάνει το τέλος της.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τι είναι νοείν - Εισαγωγή στη φιλοσοφία - Ι. Θεοδωρακόπουλος

Πέντε πράγματα πρέπει να κρατήσουμε χωριστά στον νου μας για ν αποσαφηνίσουμε την έννοια του νοείν. Πρώτον είναι το υποκείμενο, το οποίον ακριβώς έχει τη νόηση. Το νοείν πραγματοποιείται πάντοτε από ένα υποκείμενο. Δεύτερον είναι το ίδιο το νοείν ως ενέργεια του πνεύματος, η οποία έχει ωρισμένη διάρκεια, δηλαδή αρχίζει σ’ ένα ορισμένο σημείο του χρόνου και τελειώνει σ’ ένα άλλο επίσης ωρισμένο. Τρίτον είναι το νόημα. Μέσα σε κάθε νοείν υπάρχει μια ουσία, μια ωρισμένη σκέψη, ένα ωρισμένο νόημα, δηλαδή αυτό που αποτελεί το περιεχόμενο του νοείν. Τέταρτον είναι το περιεχόμενο του νοείν, το νόημα εκφράζεται πάντοτε με ωρισμένες   γλωσσικές μορφές. Το πέμπτον που πρέπει να κρατήσωμε στο νου μας είναι το γεγονός ότι και το υποκείμενο που νοεί και το νοείν και το περιεχόμενο και η γλωσσική διατύπωση αναφέρονται γενικώς σ’ ένα αντικείμενο. Στον άνθρωπο η γνώση του είναι επιδρά πάνω του και τον μεταβάλλει αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μια ουσία εξαρχής αμετάβλητη και κλειστή. το ε...

Είμαστε μόνο ο εγκεφαλός μας;

  από   Παναγιώτης Ασημεόνογλου  - 20 Δεκεμβρίου 2025 1 1668 (αναδημοσίευση από το antifono.gr) Οι επιστημονικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν αποδείξει ότι ιδιότητες που παλιότερα αποδίδονταν σε μια «ψυχή» οφείλονται αποκλειστικά στη λειτουργία του εγκεφάλου. Αυτό το οποίο είμαστε, οι χαρές και οι λύπες μας, οι αναμνήσεις και οι φιλοδοξίες μας, οι ηθικές επιλογές μας και η ταυτότητά μας, δεν φαίνονται να είναι τίποτε άλλο -σύμφωνα με τον νομπελίστα Φράνσις Κρικ που ανακάλυψε το DNA- από τη συμπεριφορά των νευρώνων μας [1] . 

Αδελφοι Καραμάζωφ

 από Μαρία Πινώτη (αντιγραφή)  Οι Αδελφοί Καραμαζώφ — Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Οι Αδελφοί Καραμαζώφ δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα· είναι ένα απέραντο ηθικό τοπίο όπου οι ανθρώπινες ψυχές αφήνονται γυμνές μπροστά στον Θεό, στη συνείδηση και στον ίδιο τους τον εαυτό. Γραμμένο κοντά στο τέλος της ζωής του Ντοστογιέφσκι, το βιβλίο μοιάζει με μια τελευταία εξομολόγηση — πυρετώδης, συμπονετική και αφοπλιστικά ειλικρινής. Λίγα έργα έχουν το θάρρος να κοιτάξουν τόσο βαθιά μέσα στην πίστη και την αμφιβολία, την αγάπη και τη βία, την ελευθερία και την ενοχή. Και ακόμη λιγότερα το κάνουν με τέτοια ανθρώπινη ένταση. Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η οικογένεια Καραμαζώφ, μια οικογένεια χτισμένη πάνω στη σύγκρουση και τη σήψη.