Του Ευγένιου Αρανίτση (από την Ελευθεροτυπία, 4/2/2007, αποσπάσματα)
Ποιος θυμάται σήμερα τι ήταν, κάποτε, αυτό που έκανε τους ντροπαλούς ανθρώπους αξιαγάπητους; Ίσως ήταν η υποψία ότι για να δεις τον κόσμο απ' τη σκοπιά της αλήθειας που πιστοποιεί την ανθρώπινη ιδιότητα χρειάζεται κάτι παραπάνω από δυο μάτια, και συνάμα κάτι λιγότερο.
[...]
Οι ντροπαλοί δεν σε κοιτάζουν, όταν όμως σε κοιτάξουν, κι αυτό γίνεται συχνά αισθητό κατά τη συνάντηση με το βλέμμα των παιδιών, προκαλούν στην ασπίδα των αμυντικών σου προσποιήσεων ένα μικρό ρήγμα. [...] Δυσκολευόσουν να του κρύψεις ειδικά εκείνο που παρέμενε μέσα σου αποσιωπημένο γιατί ανήκε στην τάξη του πόνου, της εγκαρτέρησης και της απελπισίας. Αυτός το γνώριζε και, από ευγένεια, απέφευγε να σε κοιτάξει. Οπότε προτιμούσε να κοιτάζει τη θάλασσα και τα συννεφάκια στον ορίζοντα, και να κάνει προβλέψεις για τον καιρό.
[...]
Για να καρποφορήσει το βλέμμα πρέπει ο σπόρος του προηγουμένως να ταφεί, ενώ σήμερα οι σπόροι παρασύρονται οπουδήποτε δίχως να ριζώνουν. Ζούμε σε μια πανσπερμία σημάτων που ιριδίζουν κάτω από έναν ουρανό αδιαφορίας. [...] Χαρακτηρίζοντας ένα βλέμμα "διαπεραστικό" εννοούσαμε ότι αυτό, προφανώς, συναντούσε κάποιαν αντίσταση και την κατέλυε, σκόνταφτε σε κάποιο νόημα του οποίου την αδιαφάνεια υπερνικούσε. Τότε, στο επόμενο εμπόδιο, επέστρεφε στον πομπό του μετά από μιαν όμορφη, ηχηρή αντανάκλαση, φέρνοντας πίσω την εμπειρία.
[...] την ιλιγγιώδη στιγμή της αντοψίας, όταν το ένα βλέμμα άνοιγε το θανάσιμο σημείο φυγής του, απέναντι στο άλλο. Επειδή, στην κόψη του ξυραφιού, την ώρα της μέγιστης έντασης, όταν τα πνεύματα που στοιχειώνουν το ορατό κρατούν την αναπνοή τους και ζυγίζονται, εκείνο που κάνει το ένα βλέμμα ως προς το άλλο είναι, όντως, να το επικαλείται, να αντλεί απ' αυτό τη νομιμοποίηση των ορίων του.
[...] Η πρόκληση λοιπόν, κατά τη διασταύρωση των βλεμμάτων, αντιστοιχούσε στο να θυμάσαι πως ναι μεν σε είλκυαν τα ανθισμένα πράγματα όμως, επίσης, πως η αγάπη δίσταζε να μαζέψει τα άνθη από το χείλος του γκρεμού, γιατί ήξερε κατά βάθος, μια και περί βάθους επρόκειτο, πως αυτό μπορούσε να σημάνει το τέλος της.
Ποιος θυμάται σήμερα τι ήταν, κάποτε, αυτό που έκανε τους ντροπαλούς ανθρώπους αξιαγάπητους; Ίσως ήταν η υποψία ότι για να δεις τον κόσμο απ' τη σκοπιά της αλήθειας που πιστοποιεί την ανθρώπινη ιδιότητα χρειάζεται κάτι παραπάνω από δυο μάτια, και συνάμα κάτι λιγότερο.
[...]
Οι ντροπαλοί δεν σε κοιτάζουν, όταν όμως σε κοιτάξουν, κι αυτό γίνεται συχνά αισθητό κατά τη συνάντηση με το βλέμμα των παιδιών, προκαλούν στην ασπίδα των αμυντικών σου προσποιήσεων ένα μικρό ρήγμα. [...] Δυσκολευόσουν να του κρύψεις ειδικά εκείνο που παρέμενε μέσα σου αποσιωπημένο γιατί ανήκε στην τάξη του πόνου, της εγκαρτέρησης και της απελπισίας. Αυτός το γνώριζε και, από ευγένεια, απέφευγε να σε κοιτάξει. Οπότε προτιμούσε να κοιτάζει τη θάλασσα και τα συννεφάκια στον ορίζοντα, και να κάνει προβλέψεις για τον καιρό.
[...]
Για να καρποφορήσει το βλέμμα πρέπει ο σπόρος του προηγουμένως να ταφεί, ενώ σήμερα οι σπόροι παρασύρονται οπουδήποτε δίχως να ριζώνουν. Ζούμε σε μια πανσπερμία σημάτων που ιριδίζουν κάτω από έναν ουρανό αδιαφορίας. [...] Χαρακτηρίζοντας ένα βλέμμα "διαπεραστικό" εννοούσαμε ότι αυτό, προφανώς, συναντούσε κάποιαν αντίσταση και την κατέλυε, σκόνταφτε σε κάποιο νόημα του οποίου την αδιαφάνεια υπερνικούσε. Τότε, στο επόμενο εμπόδιο, επέστρεφε στον πομπό του μετά από μιαν όμορφη, ηχηρή αντανάκλαση, φέρνοντας πίσω την εμπειρία.
[...] την ιλιγγιώδη στιγμή της αντοψίας, όταν το ένα βλέμμα άνοιγε το θανάσιμο σημείο φυγής του, απέναντι στο άλλο. Επειδή, στην κόψη του ξυραφιού, την ώρα της μέγιστης έντασης, όταν τα πνεύματα που στοιχειώνουν το ορατό κρατούν την αναπνοή τους και ζυγίζονται, εκείνο που κάνει το ένα βλέμμα ως προς το άλλο είναι, όντως, να το επικαλείται, να αντλεί απ' αυτό τη νομιμοποίηση των ορίων του.
[...] Η πρόκληση λοιπόν, κατά τη διασταύρωση των βλεμμάτων, αντιστοιχούσε στο να θυμάσαι πως ναι μεν σε είλκυαν τα ανθισμένα πράγματα όμως, επίσης, πως η αγάπη δίσταζε να μαζέψει τα άνθη από το χείλος του γκρεμού, γιατί ήξερε κατά βάθος, μια και περί βάθους επρόκειτο, πως αυτό μπορούσε να σημάνει το τέλος της.
Εξαιρετική ανάρτηση.
ΑπάντησηΔιαγραφή