Ionia

Καμύ: η χαρά της ζωής διασκορπά, καταργεί τη συγκέντρωση, σταματάει κάθε ορμή προς το μεγαλείο. αλλά χωρίς τη χαρά της ζωής... Όχι, δεν υπάρχει λύση. Εκτός κι αν από ένα μεγάλο έρωτα δημιουργήσεις μια ρίζα και βρεις εκεί την πηγή της ζωής, χωρίς να τιμωρηθεί για αντιπερισπασμό. Είναι πιο εύκολο να έχεις ένα κακό όνομα παρά καλό, γιατί το φορτίο του καλού είναι δυσβάστακτο. Με το κακό όνομα η αδυναμία σου δικαιολογείται.

Από τον Στέλιο Ράμφο Ο μύθος είναι πάντοτε αφήγηση και ιστόρημα ενός γεγονότος. Αλλά αυτό το γεγονός δεν είναι ένα τετελεσμένο συμβάν, δεν αναφέρεται σε πράξεις και σχέσεις που πραγματοποιήθηκαν στο παρελθόν και πρέπει να διασωθούν από τη λήθη με μια σημαντική αποτύπωση. Στον μύθο ο λόγος δεν λειτουργεί για να περι – γράψει απλώς την αισθητή εμπειρία ή τη νοητή πρόσβαση στην πραγματικότητα, αλλά θέλει να ερμηνεύσει την πραγματικότητα: να κοινοποιήσει την επίγνωση του τρόπου με τον οποίο πραγματοποιείται η ζωή. Έτσι ο μύθος είναι ιστόρημα ενός φανταστικού γεγονότος: αναπαράγει τις πράξεις και σχέσεις του χώρου των αισθητών, αλλά με τον τρόπο που τις φαντάζεται ο νους κρίνοντας, δηλαδή ξεχωρίζοντας τα ουσιώδη από τα επουσιώδη για την πραγματοποίηση της ζωής με συνδυασμό μορφών και τρόπων που υποδηλώνουν και αποκαλύπτουν τη λειτουργία των νοητών πραγματικοτήτων. Συνήθως η μυθική έκφραση προσωποποιεί τις νοητές ή απόλυτες πραγματικότητες. Γιατί η εμπειρία της ζωής και η σχετικ...

Ακροθιγώς απομαγνητοφώνηση της ομιλίας του σε συνέδριο για την ελληνική. Πολύ ενδιαφέρουσες οι παρατηρήσεις του. Ολόκληρη η ομιλία του εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=ScvoxNHgpuM -------------------------------------------- - ·          Τα πρώτα συστήματα γραφής είναι απότοκα της εικόνας. ·          Η εικόνα μήτρα της γραφής. Το εικονολόγιο είναι αντίστοιχο του Λεξιλογίου. Αίγυπτος, Ανατολή, Μινωική Κρήτη. Π.χ. ο Δίσκος της Φαιστού. Θυμίζει το αιγυπτιακό σύστημα. Όλα τα σημεία γραφής έγιναν με κινητά στοιχεία. Ήθελαν αποτελεσματικότερη οικονομικοδιοικητική μηχανή.

Σπουδαίος πολύ ο Χ. Μπουλώτης από τη Λήμνο. Αρχαιολόγος αλλά και συγγραφέας υπέροχων παιδικών βιβλίων αν και δεν είναι εύκολο να τα βρεις όπως γίνεται με κάθετι πολύτιμο. Ακολουθούν αποσπάσματα από τη συνέντευξή του στην Καθημερινή 19/8/13, για το Μουσείο Παιδικού Παιχνιδιού στη Λήμνο που ολοκληρώνεται με δική του πρωτοβουλία. ------------------------------------- Σκοπός ζωής «Κι όμως τα όνειρα καμιά φορά μέσα στις πιο ζοφερές συγκυρίες μπορεί και γίνονται πραγματικότητα», λέει ο αρχαιολόγος, συγγραφέας (βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών) που μέσα σε όλα έχει χρόνο και για τις ανασκαφές στο Κουκονήσι στον κόλπο του Μούδρου. Ονειρο δεκαετιών ήταν η ίδρυση του Μουσείου Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου στη γενέτειρά του τη Μύρινα, πολύ περισσότερο για έναν άνθρωπο που πιστεύει στην πολιτιστική θωράκιση των ακριτικών τόπων. Ετσι, έβαλε από εκείνον τον Μάιο του 1978 στη Νυρεμβέργη, σκοπό της ζωής του

Εξαιρετικός ο Στάινερ. Το κείμενο βρέθηκε στη σελίδα του Αντιφώνου. Για την κρίση λέει ουσιαστικά ότι υπάρχουν και "χειρότερα". Τουλάχιστον τώρα δεν ψήνουμε ανθρώπους σε φούρνους, ούτε ανοίγουμε ομαδικούς τάφους...   Μία συνέντευξη του κριτικού και φιλοσόφου, στην γαλλική le Monde (13/5/2013) Le Monde: Είμαστε μάρτυρες της υποχώρησης της ευρωπαϊκής ιδέας. Αυτό του είδους η άμπωτη σας ανησυχεί; George STEINER: Σίγουρα, αλλά ο δικός μου πεσιμισμός είναι σύνθετος, διότι από την άλλη πλευρά η Ευρώπη όπως την γνωρίζουμε εν έτει 2013 αγγίζει επίσης το θαύμα. Κουβεντιάζουμε τώρα εδώ, καθισμένοι παρέα στο Cambridge, ακόμη κι αν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι έχουν καταστρέψει την ήπειρο, παρά την ύπαρξη του Ολοκαυτώματος, ακόμη κι αν κατά την διάρκεια του α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις έχασαν 40.000 άνδρες μόλις την πρώτη ημέρα της μάχης του Passchendaele (1917), σε τέτοιο σημείο ώστε μια εφημερίδα να μην διαθέτει καν τον ανάλογο χώρο για να δημοσι...

Κατάμεστη η αίθουσα της Στέγης Γραμμάτων στην προχθεσινή πρεμιέρα (η «Κ» ήταν εκεί). Λίγο πριν σηκωθεί η αυλαία, φιλοτεχνημένη κι αυτή από τον Μπομπ Γουίλσον, μέρος της παράστασης. Ηταν ίσως το πιο ρυθμικό χειροκρότημα στο φινάλε μιας παράστασης. Η ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα της Στέγης Γραμμάτων που φιλοξενούσε τη «Γριά» («The old woman») του Δανιήλ Χαρμς σε σκηνοθεσία Μπομπ Γουίλσον, με τον Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ και τον Γουίλεμ Νταφόε, κορυφαία στιγμή του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών, επευφημούσε προχθές βράδυ τους δύο πρωταγωνιστές ακολουθώντας τη μουσική, παραμένοντας στις θέσεις, σα να περίμενε να υπάρξει και συνέχεια… Από ενθουσιασμό ή αμηχανία;

Πρόκειται για σπάνια περίπτωση διανοουμένου, από τις ελάχιστες που έδωσε η Χίος στα ελληνικά γράμματα τον 20ο αιώνα. Έφθασε μέχρι Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και Υπουργός Παιδείας. ο Άμαντος ήταν όμως και φλογερός δάσκαλος, από εκείνους που έχουν το χάρισμα να ηλεκτρίζουν τους μαθητές και να τους εισάγουν στο αίνιγμα της γνώσης. Τα παρακάτω αποσπάσματα αντιγράφηκαν από την έκδοση του Φιλοτεχνικού Ομίλου Χίου με υλικό από άρθρα και διαλέξεις. […] Η Χίος είναι και γεωλογικώς περίεργος τόπος: ενώ στη Χώρα δεν εσώθη κανένα αρχαίο μνημείο, γιατί μεγάλοι σεισμοί τα κατάστρεψαν, σ’ άλλα μέρη της Χίου, που δεν τα πειράζαν σεισμοί, μεσαιωνικά κτίρια στέκουν σώα και περιφρονούν το χρόνο που περνά γρήγορος. […] Έτσι σώζουνται στα νότια μέρη της Χίου, χωριά ολόκληρα μεσαιωνικά η βυζαντινά, που έχουν ηλικία το ολιγώτερον χίλιων χρονών. Δεν πιστεύω να υπάρχουν σε κανένα άλλο μέρος της Ελλάδος τέτοια μεσαιωνικά χωριά, είμαι δε ο πρώτος που μιλώ για τα βυζαντινά χωριά της Χίου και αξίζει...