Ionia

To Βήμα  19/10/2011 Στην εφηβεία το IQ μπορεί να…ανέβει ή να κατέβει. Το IQ των εφήβων μπορεί να πάρει την… ανιούσα ή αντιθέτως την κατιούσα σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι νομίζαμε ως σήμερα, όπως δείχνει νέα μελέτη. Το καινούργιο αυτό εύρημα αποτελεί καμπανάκι για όσους ξεγράφουν ορισμένα παιδιά θεωρώντας τα από μικρή ηλικία νοητικώς ανεπαρκή. Το ίδιο καμπανάκι όμως χτυπά και για τα έξυπνα παιδιά τα οποία, όπως αποδεικνύεται, πρέπει να μην επαναπαύονται αλλά να συνεχίζουν να πασχίζουν προκειμένου να διατηρήσουν την ευφυΐα τους. Μέχρι τώρα οι επιστήμονες πίστευαν ότι η ευφυΐα, όπως μετριέται με βάση το IQ, παραμένει σχεδόν σταθερή κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Η «τραμπάλα» του IQ Ωστόσο νέα τεστ που διεξήχθησαν σε εφήβους με μέσο όρο τα 14 έτη και στη συνέχεια επαναλήφθηκαν όταν τα παιδιά ήταν 18 ετών, έδειξαν διαφορές στο IQ τους – είτε προς τα επάνω είτε προς τα κάτω. Τα ευρήματα που ανήκουν σε ειδικούς του Κέντρου Νευροαπεικόνισης στο University College του Λ...

* Από το βιβλίο Psychology του William James. How could anyone more forcefully express his conviction that consciousness is at all times primarily a selecting agency? Conscious: ·          a human being will do something and talk about it; his speech is a reaction to his own earlier behaviour, and one usually accepts what he says as evidence that he was conscious of what he was doing. ·          another property that a conscious system should probably have is an ability to profit from experience, to learn and to remember. ·          We could continue in this way to accumulate recognizable properties to use in testing for the presence of consciousness According to the objective evidence everyone is a dreamer but not everyone can recall his dreams. (William James) Looking back, then, over this review, we see that the mind is at every stage a theat...

Το παρακάτω κείμενο περιλαμβάνει αποσπάσματα από το άρθρο "SPLITS IN THE SELF FOLLOWING IMMIGRATION" του περιοδικού Psychoanalytic Psychology Issue: Volume 24(2), April 2007, p 355–372, με πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις όσον αφορά τη μετανάστευση. Lea Goldberg, 1970 Immigration, a task of radical changes under the best of circumstances, can precipitate a serious psychological crisis and, yet, also be a unique developmental opportunity for those who undertake such a venture (Meaders, 1997). In the last 30 years, a burgeoning psychoanalytic literature (e.g., Akhtar, 1995, 1999; Elovitz & Kahn, 1997; Garza-Guerrero, 1974; Grinberg & Grinberg, 1989; Mann, 2004; Volkan, 1999) has examined the impact of immigration on inner processes. This has included the pivotal role of mourning (Grinberg & Grinberg, 1999) for the many lost objects, be it people, culture (e.g., language, music, food, cultural norms, and behavior), and the loss of the “average expectable enviro...

Απόπειρα σχέσης με το έργο-Απόγευση Η προσπάθεια να συνομιλήσεις με το έργο ενός εικαστικού είναι εγχείρημα πληρότητας της ύπαρξής μας. Κι αυτό, γιατί παραπέμπει αυτός ο διάλογος, αυτό το πλησίασμα στην σχέση, στην αμεσότητά της, στην χαρά της κοινωνίας με τον άλλο. Σε κάθε σχέση αυτό που είναι τόσο κοντά μας είναι ταυτόχρονα και μακρινό. Δεν κατέχουμε τον άλλον, τον ζητούμε συνεχώς. Με αυτήν την στάση θα προσπαθήσω να προσεγγίσω το εκτεθειμένο έργο του Νίκου Γιαλούρη στην Δημοτική Πινακοθήκη και συνεπώς τον ίδιο, στηριζόμενος μόνο σε αυτό, καθ’ ότι προσωπικά τον γνώριζα ελάχιστα, μόνο ως μαθητής του.

Στον Πλάτωνα για πρώτη φορά διάβασα ότι στη σχέση δασκάλου μαθητή ο δάσκαλος πρέπει να είναι ο ίδιος αυτό που διδάσκει. Σε άλλη περίπτωση δεν υπάρχει σχέση, ούτε μεταβίβαση γνώσης. Αργότερα βρήκα το ίδιο νόημα διαφορετικά διατυπωμένο στον «Αιμίλιο» του Ζαν Ζακ Ρουσσώ. Κάπως πιο λαϊκά, όμως με απίστευτη ενάργεια ο Κωστής Παπαγιώργης: « Ἕνας κύριος πού ἀπό καθέδρας καί ἀνιδρωτί διδάσκει ὅλα αὐτά πού δέν μπορεῖ νά ζήσει, ὁ καθηγητής πού ἀναλύει τήν κατηγορική προσταγή, τόν ἠθικό νόμο, τήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καί δύο στενά παρακάτω παζαρεύει κατεργάρικα τά ραδίκια στό μανάβη, δέν εἶναι νά πεῖς δόλιος ἡ ἀπατεώνας. Τοῦ συμβαίνει κάτι πολύ χειρότερο. Δέν κατοικεῖ μέσα στά λόγια του. Ἐπ’οὐδενί, δέν μπορεῖ νά δώσει τόν ἑαυτό του γιά παράδειγμα. […] Ἡ ἀλήθεια τῶν λόγων μᾶς ἀνήκει μόνον ἄν τήν ἐξαγοράζουμε μέ τό τομάρι μας. Σκαμίλι ἄγνευτο δέν παίζεται. Αὐτή εἶναι ἡ μόνη στέρεη παιδεία. Ἀλλά πῶς νά γίνει φίλος ἕνας πού φιλολογεῖ πάνω στήν ὑποτιθέμενη ἀλήθειά του, πού εἶναι εἰλικρινής μόνο ὅτ...